ตอนไปขึ้นวอร์ดอยู่ที่แผนกฝังเข็มสองเดือนเป็นช่วงเวลาที่ผมสนุกมากครับ เพราะนอกจากจะได้ใช้สิ่งที่ร่ำเรียนมาอย่างเต็มที่ ยังได้เจอคนไข้น่ารักๆหลายๆคน รวมถึงคนไข้แปลกๆด้วย

 

มีอยู่ท่านนึงเป็นคุณปู่อายุ 70  แต่ก่อนแกเป็นโค้ชให้กับนักปิงปองทีมชาติเลยนะ สมมติว่าแกแซ่ "หวัง" พวกเราก็จะเรียกแกว่า โค้ชหวัง แกมารักษาโรคนอนไม่หลับครับ

 

โดยปกติพอฝังเข็มเสร็จ เราก็จะทิ้งเข็มคาไว้อย่างนั้นประมาณยี่สิบนาทีถึงครึ่งชม.แล้วแต่โรงพยาบาล แต่คนไข้หลายท่านจะชอบอ้อนหมอ ขอนานๆหน่อยนะหมอนะ พยายามหลอกล่อหมอหลายๆทางก็มีเพื่อที่จะให้เข็มคาอยู่ตามตัวนานขึ้นอีกสักหน่อย ซึ่งส่วนใหญ่ก็มักจะไม่ได้ผลหรอกครับ เพราะคนไข้ข้างนอกรอคิวต่ออยู่ก็เยอะ

 

แต่โค้ชหวังเมื่อนาฬิกาตั้งเวลาดังปุ๊ป แกจะงอแงขึ้นมาทันที

 

"อุแว้ๆๆๆ เร็วเร้ว อาหมอ โอ๊ย อั๊วทนม่ายล่าย ลื้อรีบๆเอาเข็งออกไปเร้ว"  ซึ่งคนไข้เยอะ หมอน้อยบางทีก็ทำให้ไม่ทันใจแกหรอกครับ ก็จะตะโกนบอกไปว่ารอก่อน ถ้าเป็นคนไข้คนอื่นเราบอกเขาว่ารอแป๊ปนะเดี๋ยวมาเอาออก เขาก็จะเต็มใจรอกัน (ปกติก็เรียกร้องขอเวลาเพิ่มอีกหน่อยกันอยู่แล้ว)

 

แต่โค้ชหวังนั้นไม่เป็นครับ แกก็จะบ่นของแกอยู่อย่างนั้นแหละครับ จนเราต้องละจากคนไข้ปัจจุบันของเราไปทำให้แกก่อน พอไปถอนเข็มออกจากตัวแกก็จะมีประโยคคลาสสิกที่จะพูดทุกครั้งเพื่อเตือนหมอว่า

 

"พอถอนเข็มเสร็จแล้ว หมอวัดความดันให้ด้วยนะ แล้วก็ติดเข็มกระตุ้นลมปราณที่หูให้ด้วย ผมเป็นโรคหลั่งเร็ว"

 

คำพูดของโค้ชหวัง แปลงสภาพเป็นคลื่นเสียง พุ่งเข้าหูของผม สมองผมทำการแปลความหมายที่แกพูดอย่างรวดเร็ว แต่แปลออกมาแล้วสมองเหมือนจะ error คล้ายๆมี virus ติดมากับสารที่ได้มาเมื่อกี้ด้วย

 

ภาพในความคิดตอนนั้น

          

               ....... 

 

               ห่ะ

 

               อะไรนะ